„Pokaż mi brzydką wersję” — feedback przed perfekcyjnym wynikiem

Rozmowa o nowej funkcji. Anna prosi Jonasa o bardzo wczesny podgląd pracy.

— Jutro pokaż mi pierwszą wersję. Może być brzydka, byle było widać kierunek.
— Jutro?

Następnego dnia Jonas nadal dopracowuje prototyp.

— Masz coś do pokazania? — pyta Anna.
— Jeszcze nie jest do pokazania.

Anna chciała zobaczyć kierunek. Jonas uważa, że pokazuje się dopiero coś, pod czym można się zawodowo podpisać.

Co się naprawdę wydarzyło

Anna prosi Jonasa o bardzo wczesną wersję, bo chce sprawdzić kierunek zanim zespół zainwestuje więcej czasu. Dla niej niedopracowany szkic jest narzędziem do myślenia, nie oceną wykonawcy. Jonas słyszy jednak „pokaż mi swoją pracę” i wiąże pokazanie z odpowiedzialnością za jakość. W jego świecie materiał, który trafia do prezeski, powinien być czymś, pod czym można się podpisać. Dlatego zamiast pokazać surową wersję, dopracowuje ją przez trzy dni. Anna widzi opóźnienie uczenia się, Jonas chroni standard zawodowy. Profil Anny wzmacnia potrzebę szybkiego sprawdzenia ryzyka, a profil Jonasa mocno łączy jego pracę z zasadami i jakością. Sednem nie jest jednak osobowość, tylko brak wspólnej definicji tego, czy pokazujemy materiał do oceny kierunku, czy rezultat do oceny jakości.

Jak można to uporządkować naukowo

W rozwoju produktów prototyp nie musi być miniaturą gotowego produktu. Może służyć jako tani sposób szybkiego zdobywania informacji i sprawdzania założeń zanim koszt zmian urośnie (uczenie się przez prototypowanie; Barkan i Iansiti, 1993). Badacze projektowania pokazują też, że materialny, niedoskonały szkic pomaga zespołom „myśleć przez budowanie”, wcześniej zauważać błędy i łatwiej testować nowe zachowania (prototyp jako narzędzie uczenia się, prototyping for learning; Coughlan, Fulton Suri i Canales, 2007). Te badania nie oznaczają, że trzeba zawsze pokazywać pracę jak najwcześniej. W niektórych zadaniach surowa wersja może być myląca albo ryzykowna. Pokazują natomiast, dlaczego jakość prototypu należy oceniać względem pytania, na które ma odpowiedzieć, a nie względem standardu gotowego produktu.

Jak do tego podejść

Najlepiej nadać wersjom wyraźne etykiety. Anna może powiedzieć: „Jutro chcę wersję do sprawdzenia kierunku. Nie oceniam wykonania, kompletności ani estetyki. Chcę tylko zobaczyć przepływ A→B→C”. Jonas wtedy wie, jaki standard ma spełnić. Kolejna wersja może już mieć etykietę „do oceny jakości”. Reguła ogólna: nie mów tylko „pokaż coś wcześnie”; powiedz, czego dokładnie chcesz się z tej wersji dowiedzieć i czego jeszcze nie będziesz na jej podstawie oceniał.

Jak może pomóc Empatyzer i Em

Empatyzer może wcześniej ujawnić, że Anna i Jonas mają inną definicję „profesjonalnej pierwszej wersji”. Profil Anny może wskazywać większą gotowość do szybkiej oceny kierunku i ryzyka, a profil Jonasa — silniejszą potrzebę porządku, jakości i odpowiedzialności za to, co pokazuje. Em przed zleceniem może więc pomóc Annie doprecyzować: „Jutro nie oceniam jakości wykonania. Chcę zobaczyć wyłącznie kierunek i dwa największe ryzyka”. Jonas dostaje wtedy jasną zgodę na pokazanie pracy niedokończonej, zamiast samemu zgadywać, czy „brzydka wersja” nie zaszkodzi jego reputacji. Mikrolekcje uczą liderów rozróżniać prototyp do wspólnego myślenia od rezultatu do oceny, dzięki czemu wcześniejszy feedback naprawdę przyspiesza pracę, zamiast uruchamiać ukryte poprawianie do nocy.