Może byś kiedyś zerknął…

Hela z kubkiem prosi Tomka pracującego przy laptopie o sprawdzenie raportu.

POPOŁUDNIE

Tomku, może byś kiedyś zerknął na ten raport, jak będziesz miał chwilę?

Jasne, Hela. Jak będę miał chwilę.

Hela i Tomek osobno interpretują tę samą rozmowę.

Czyli dziś do szesnastej. Powiedziałam to miło, ale jasno.

Kiedyś, czyli po tym, co pilne. W tym tygodniu na pewno.

Hela czeka na raport, a Tomek kończy inne pilne zadanie.

16:30

Nie przysłał żadnych uwag. Zlekceważył mnie?

Dobrze, że dziś zamknąłem to pilne.

Hela pyta Tomka, dlaczego raport nadal nie jest gotowy.

TRZY DNI PÓŹNIEJ

Tomek, czemu wciąż nie mam uwag do raportu?

Hela, powiedziałaś: kiedyś, jak będę miał chwilę.

Hela i Tomek odchodzą z rozmowy, każde przekonane o błędzie drugiej osoby.

Trzeba mu wszystko mówić wprost?

Trzeba się domyślać, co znaczą słowa?

Hela zmiękcza prośbę, bo nie chce naciskać. Tomek bierze słowa dosłownie, bo nie chce dopowiadać sobie cudzych intencji. Oboje są przekonani, że komunikat był jasny. Przy zadaniach nie zostawiaj terminu w tonie głosu. Powiedz: czego potrzebujesz, do kiedy i po czym poznacie, że temat jest zamknięty.